Naukowcy z południowokoreańskiego Korea Aerospace Research Institute (KARI) i Korea Electrotechnology Research Institute przedstawili w nowym artykule postępy w projekcie Korean Space Solar Power Satellite (K-SSPS). Przedstawili oni projekt koncepcyjny satelity, metodę jego utylizacji po zakończeniu eksploatacji oraz pierwszy system pilotażowy i eksperyment.

„Celem Japonii jest opracowanie satelitów kosmicznych z energią słoneczną o mocy gigawatów (SSPS) do 2050 r., a Chiny dążą do opracowania SSPS o mocy megawatów do 2035 r. i satelitów o mocy gigawatów do 2050 r.” – powiedział autor korespondencyjny, Joon-Min Choi.magazyn pv„Chociaż Korea weszła w dziedzinę SBSP stosunkowo późno, poczyniła znaczące postępy. Te postępy są przykładem zaangażowania Korei w osiągnięcie potencjału energii słonecznej opartej na kosmosie (SBSP) i przyczyniają się do trwających wspólnych wysiłków w tej dziedzinie”.

Odnosząc się do proponowanego projektu satelity transmitującego energię, grupa podkreśliła, że ​​„nie jest on wynikiem rygorystycznych analiz, lecz raczej stanowi wymóg systemowy dla komercyjnej wykonalności”. Zgodnie z tym projektem, system będzie miał masę 10 000 ton i będzie transmitował mikrofale o częstotliwości 5,8 GHz na Ziemię za pośrednictwem anteny o powierzchni 1,0 km². Mikrofale mogą być przetwarzane na Ziemi na użyteczną energię elektryczną za pomocą anten prostownikowych, czyli specjalnych anten odbiorczych służących do przetwarzania energii elektromagnetycznej na prąd stały (DC).

System ma składać się z dwóch skrzydeł paneli słonecznych o wymiarach 2,2 km × 2,7 km każde. Będzie on wykorzystywał 4000 podpanelowych paneli słonecznych o wymiarach 10 m × 270 m, wykonanych z cienkich folii rolowanych, o sprawności energetycznej systemu na poziomie 13,5%. Na Ziemi naukowcy proponują umieszczenie 60 rektemów o średnicy 4 km wzdłuż Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej (DMZ). W takim przypadku 60 rektemom będzie musiało odpowiadać 60 satelitów.

„Gdyby każda reaktor prostownikowy mógł wygenerować 2 GW, całkowita zebrana moc wyniosłaby 120 GW, co zapewniłoby około 1 TWh energii elektrycznej rocznie” – powiedzieli. „Ta ilość przekracza zużycie energii elektrycznej Korei Południowej w 2021 roku (0,5334 TWh) i łączne zużycie energii elektrycznej Korei Południowej i Północnej w pewnym okresie”.

Bazując na dotychczasowej literaturze, przy żywotności 30 lat, taka konstrukcja mogłaby dostarczać energię elektryczną po cenie 0,03 USD/kWh. Zgodnie z propozycją, magistrala satelitarna najpierw znajdzie się na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO), gdzie zostanie zainstalowana główna konstrukcja i panele słoneczne. Po przeprowadzeniu testów, pozyskana energia zasili system K-SSPS, który będzie przemieszczał się z LEO na orbitę geostacjonarną (GEO).

Proponowana metoda utylizacji polega na celowym zderzeniu konstrukcji z powierzchnią Księżyca pod koniec jej życia, najlepiej z jego tylną stroną. Zapewni to całkowite usunięcie szczątków z kosmosu, a jednocześnie pozwoli na recykling cennych materiałów dla przyszłych mieszkańców kolonii księżycowych.

Fragment artykułu pobrano z sieci, usunięto kontakt w sprawie naruszenia.